ประวัติโรงเรียนโดยย่อ
                โรงเรียนโรงช้างวิทยา  ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ.  ๒๔๘๐  โดยนายวงศ์   มาฟู  อดีตผู้ใหญ่บ้านพร้อมราษฎรได้สร้างอาคารเรียนขึ้น  ๑  หลังราคา  ๔๐,๐๐๐  บาท  ขนาด  ๔  ห้องเรียน  และได้ทำการเปิดป้ายนามอาคารเรียนโดย  นายปรีชา  สุวงศ์วาร  ศึกษาธิการอำเภอพาน  เมื่อวันที่  ๑๒  มกราคม  ๒๕๐๗
 
                พ.ศ. ๒๕๑๕  ราษฎรได้พร้อมใจกันสร้างบ้านพักครู  ๑  หลัง  ราคา  ๓๔,๐๐๐  บาท
พ.ศ. ๒๕๑๖  ได้รับงบประมาณจากองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย  สร้างบ้านพักครู 
๑  หลัง  ราคา  ๓๕,๐๐๐  บาทและงบประมาณสร้างอาคารเรียนแบบ ป. ๑ ข  ไม้ขนาด  ๔  ห้องเรียนราคา  ๗๐,๐๐๐  บาท
                พ.ศ. ๒๕๑๘  ได้รับงบประมาณจากองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย  สร้างอาคารเรียนแบบ     ป. ๑  ก  คอนกรีต  ขนาด  ๓  ห้องเรียน  ราคา  ๑๒๐,๐๐๐  บาท
                พ.ศ.  ๒๕๒๓  ได้รื้ออาคารแบบ ป.๑  ข  ไม้  สร้างเป็นอาคารชั่วคราวขนาด  ๒ ห้องเรียนและแบบ ชร. ๐๑ ขนาด ๔  ห้องเรียน ราคา  ๒๙๙,๕๕๐บาท
                พ.ศ. ๒๕๒๔  สร้างอาคารเอนกประสงค์  แบบ ชร. ๐๘  จำนวน  ๑  หลัง  ราคา  ๑๘๐,๐๐๐  บาท  และสร้างบ้านพักครูแบบกรมสามัญ  ๑  หลัง  ราคา  ๘๐,๐๐๐ บาท
                พ.ศ.  ๒๕๓๗  ได้อนุมัติให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น  ตามโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา
                พ.ศ.  ๒๕๓๙  ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนแบบ สปช. ๑๐๕/๒๕๒๙  ขนาด  ๔  ห้องเรียน  จำนวน  ๑  หลัง  ราคา  ๑,๖๘๘,๐๐๐  บาท และงบประมาณสร้างสนามบาสเกตบอล
ราคา  ๑๒๐,๐๐๐  บาท
        เดือนพฤศจิกายน  พ.ศ. ๒๕๔๔  โรงเรียนบ้านโรงช้างได้รับอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนโรงช้างวิทยา
 
ที่ตั้ง
                โรงเรียนโรงช้างวิทยา  ตั้งอยู่หมู่ที่  ๕  ตำบลโรงช้าง  อำเภอป่าแดด  จังหวัดเชียงราย
 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงราย  เขต  ๒  อำเภอป่าแดด  จังหวัดเชียงราย  เปิดทำการสอนตั้งแต่ระดับ อนุบาล  ๑  ถึง  มัธยมศึกษาปีที่  ๓  มีนักเรียนในปีการศึกษา  ๒๕๕๐  จำนวน   ๓๒๑   คน  มีเขตบริการ ๗  หมู่บ้าน  พื้นที่โรงเรียนมีจำนวน  ๕  ไร่  ๒  งาน  มีอาคารเรียน  ๕  หลัง  ๑๗  ห้องเรียน  ซึ่งเป็นอาคารทรุดโทรม  ๑  หลัง  ๓  ห้องเรียน  อาคารประกอบ  ๒  หลัง  บ้านพักครู  ๒  หลัง  ส้วม  ๓  หลัง
 
สภาพชุมชน
                สภาพความเป็นอยู่ของประชาชนในเขตบริการ  ส่วนใหญ่มีอาชีพรับจ้างและทำการเกษตร  มีฐานะทางเศรษฐกิจค่อนข้างยากจน  ในฤดูหลังเก็บเกี่ยวจะออกไปรับจ้างในต่างจังหวัด ทิ้งลูกหลานไว้กับปู่ย่า  ตายาย  เป็นผู้เลี้ยงดู